Op zoek naar reeen

De laatste avond dat Karin op de camping was maakte ze een wandeling door de Eese. Ze zag een stuk of zeven reeen en ze vertelde waar ze ze had gezien. Twee dagen later gingen wij (op de fiets) dezelfde route en kwam al snel een reebok met vrouw en kind tegen. We zaten nog maar net op het fietspad richting Eese. Afgestapt en toegekeken. Minpuntje was het knetterende grind dat nog maar even geleden op het nieuw geasfalteerde fietspad was gestrooid. Soms keken ze even op maar graasden dan weer rustig verder. De bok bleef een beetje in de bosrand hangen, het kalfje kwam wat meer onze richting.

Uitgekeken klommen we weer op de fiets richting het grote veld, waarvan Karin ons vertelde.
We sloegen wat verderop een bospad in en reden net zo lang tot we bij een flinke opening naar het veld kwamen. En ja hoor, naar links gekeken ontdekten we een groepje (of noem je dat een roedeltje) van een stuk of zeven reeen. We zagen zelfs ook een kalfje drinken bij de moeder.
Ietsje later zagen we rechts van ons nog een groepje van vier. We hebben een flink poosje toegekeken en ervan genoten!

Ze stonden wel op een flinke afstand, dus foto's maken viel niet mee en 't begon ook al wat te schemeren in het bos. De kleine hertjes die ik op de scrap hierboven heb geplakt is het povere resultaat. De foto van Piet was wat gemakkelijker en is gemaakt toen we weer naar huis fietsten over de hei op de camping. Een bijna ondergaand zonnetje liet nog een mooi licht zien.

Al met al zijn we Karin dankbaar en hebben we geen spijt gehad van ons tochtje. 't Was dubbel en dwars de moeite waard!

De volgende ochtend ontdekte ik een boel gras en stro en kleine steentjes aan de zool van één van m'n schoenen. Alles zat vastgeplekt met flinke klodders teer (of pek) van het geasfalteerde fietspad. Terpentine van de buurman moest eraan te pas komen om de laatste resten van het zwarte goedje te verwijderen.